پیامد خواب طولانی بر مبتلایان به دیابت

خراسان رضوی (ایسنا) - نتایج پژوهشی نشان داد افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ که مدت طولانی‌تری می‌خوابند، بیشتر در معرض ابتلا به بیماری کلیوی یا تشدید آن قرار دارند.

این ارتباط به‌ویژه در سالمندان و افرادی که از قبل نشانه‌هایی از آسیب کلیوی داشته‌اند، مشهودتر بوده است.

دیابت می‌تواند به‌تدریج به رگ‌های خونی کوچکی آسیب برساند که وظیفه کمک به کلیه‌ها برای تصفیه مواد زائد از خون را بر عهده دارند. این عارضه که «بیماری کلیوی دیابتی» نامیده می‌شود، حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد افراد مبتلا به دیابت را درگیر می‌کند و در نهایت ممکن است به نارسایی کلیه منجر شود.

آسیب اولیه کلیه‌ها ممکن است باعث نشت مقادیر کمی آلبومین، پروتئینی موجود در خون به ادرار شود. کاهش توانایی تصفیه خون نیز نشانه دیگری از عملکرد غیرطبیعی کلیه‌ها است که حتی پیش از پیشرفت بیماری به مراحل شدید قابل مشاهده است.

پژوهشگران در آغاز پژوهش و در طول دوره پیگیری، اطلاعات مربوط به مدت خواب و سایر عادات زندگی شرکت‌کنندگان را جمع‌آوری کردند. آنان برای بررسی ارتباط مدت خواب با بروز آسیب جدید کلیوی یا پیشرفت آسیب‌های قبلی، میانگین مدت خواب گزارش‌ شده از سوی شرکت‌کنندگان را مبنا قرار دادند.

پژوهشگران حدود ۶ سال، ۶۷۸ بیمار سرپایی ژاپنی مبتلا به دیابت نوع ۲ را پیگیری کردند. در طول دوره بررسی، ۲۱۵ نفر از شرکت‌کنندگان به معیار ترکیبی پژوهش برای ابتلا به بیماری کلیوی یا تشدید آن رسیدند. سپس پژوهشگران با در نظر گرفتن عواملی مانند سن، قند خون، فشار خون و شاخص‌های مرتبط با وضعیت کلیه‌ها، خطر را در گروه‌های مختلف مدت خواب مقایسه کردند.

نتایج نشان داد، افرادی که هفت تا کمتر از هشت ساعت می‌خوابیدند، در مقایسه با افرادی که کمتر از ۶ ساعت خواب داشتند، با خطر بیشتری مواجه بودند. در افرادی که دست‌کم هشت ساعت می‌خوابیدند، شاخص خطر نسبی تعدیل‌شده حدود ۱.۹ برابر گروهی بود که کوتاه‌ترین مدت خواب را داشتند.

با این حال، این مقایسه را نباید توصیه‌ای برای تعیین مدت خواب ایده‌آل تلقی کرد. در این پژوهش، افراد به‌طور آزمایشی به خوابیدن برای مدت‌های متفاوت ملزم نشدند و پژوهشگران بررسی نکردند که آیا کاهش مدت خواب می‌تواند وضعیت سلامت آنان را بهبود بخشد یا خیر.

پژوهشگران احتمال می‌دهند خواب طولانی‌تر به‌جای آنکه عامل بروز مشکلات کلیوی باشد، نشانه‌ای از آسیب‌پذیری زمینه‌ای مانند وضعیت عمومی نامناسب‌تر سلامت باشد. همچنین، افراد مبتلا به بیماری‌های قبلی ممکن است به خواب بیشتری نیاز داشته باشند یا فرصت‌های متفاوتی برای خوابیدن پیدا کنند.

نتایج آماری پژوهش کاملا یکدست نبود، هنگامی که مدت خواب در تحلیل تعدیل‌شده اولیه به‌صورت یک متغیر پیوسته بررسی شد، ارتباط آن با خطر بیماری کلیوی به آستانه معمول معناداری آماری نرسید بلکه الگوی روشن‌تر زمانی مشاهده شد که پژوهشگران گروه‌های مختلف مدت خواب را با یکدیگر مقایسه کردند که ضرورت تایید این یافته‌ها در پژوهش‌های دیگر را نشان می‌دهد.

این پژوهش همچنین به گزارش‌های خود شرکت‌کنندگان درباره مدت خواب متکی بود و فقط یک گروه از بیماران ژاپنی را بررسی کرد. ازاین‌رو، برای تایید نتایج، باید این ارتباط در جمعیت‌های دیگر و با استفاده از روش‌های دقیق‌تر سنجش خواب نیز بررسی شود.

سایت مدیکال گزارش کرد، این یافته نشان می‌دهد که عادات خواب می‌تواند سرنخ دیگری از مشکلات زمینه‌ای سلامت باشد. با این حال، نتایج پژوهش ثابت نمی‌کند که خواب طولانی‌تر به کلیه‌ها آسیب می‌رساند و پژوهشگران صراحتا هشدار داده‌اند که نباید این یافته‌ها را دلیلی برای کاهش مدت خواب دانست.

در حال حاضر، این پژوهش، شاخص احتمالی را معرفی می‌کند که بررسی آن در کنار ارزیابی‌های معمول وضعیت کلیه‌ها می‌تواند ارزشمند باشد، با این حال، یافته‌ها نه نشان می‌دهند که مدت مشخصی از خواب زیان‌بار است و نه راهکاری درمانی برای بیماری کلیوی دیابتی بر پایه تنظیم مدت خواب ارائه می‌کنند.

نتایج این پژوهش در نشریه Journal of the Endocrine Society منتشر شده است.

انتهای پیام